بازی نهتنها روی رشد جسمی بچهها تاثیرات مثبتی میگذارد بلکه آنها را برای پذیرش نقشهای بزرگسالی هم آماده و مهّیا میکند. بازی باعث تقویت رشد هوشی کودکان شده و حافظه، دقت و چالاکی آنها را بالا میبرد. بازی راه را برای مراودهها و دوستی بچهها با همسالان خود باز میکند و باعث میشود بچهها هم کمکم خود را عضوی از یک گروه تلقی کرده و رفتارهای اجتماعی را بهتر بیاموزند. بازی تاثیر زیادی در رشد شخصیت فرد دارد و به کودکان کمک میکند تا آمادگی جسمیو روحی لازم را برای مقابله با مشکلات بهدست آورند. هر چه بازی گستردهتر، پیچیدهتر و اجتماعیتر باشد کودک از مصونیت روانی بیشتری برخوردار میشود. کودک در حین بازی به کشف دنیای اطراف خود میپردازد و سعی میکند گوشهای از حس کنجکاوی خود را در خلال بازی ارضا ء کند. بازی، تن و روان کودک را ایمنی میبخشد و مسوولیتهای اجتماعی و اقتصادی را که در آینده باید به دوش بکشد، به او میآموزد. کودک با بازی کردن موقعیتی بهدست میآورد تا اعتقادات، احساسات و مشکلات خود را پیدا کند و مهارت های زندگی را بیاموزد. رابرت وایت در مورد بازی میگوید: «ساعات زیادی را که کودکان صرف بازی میکنند نمیتوان به هیچوجه تلف شده تلقی کرد، اگرچه بازی ممکن است شادی بخش باشد ولی در دوران کودکی یک کار جدی است». بدون تردید بازی بهترین شکل فعالیت طبیعی هر کودک محسوب میشود. ۱
